Otworzyłem.

Słońca kolbę zamkniętą zachodem, 

pomrukiem w zachwycie muśniętą. 

Nasz dom złocony spokojem 

i ciszą graną strunami, przyśniętą. 

Zaczynam od Ciebie posiłek 

przy stole rzeźbionym nadtroską. 

Nie budź mnie, 

proszę.