wiatr w oczy pod kryptonimem zachodzące słońce

i oszukiwanie samego siebie 

to wszystko co wyczytać mogę z fusów 

kawy której tak nienawidzę 

i mimo że nie czuję się ważny jak wiosna co wraca 

to stając przed lustrem patrzę na usta które 

na nowo i znowu układają się w kształt trochę 

droższego medalionu 

dzieje się 

dokonuje 

przeskakuje 

i odlatuje 

pokazuje 

naucza 

zabiera 

i zakazuje